    
|
Lateralizacja
Lateralizacja (stronność ciała) — asymetria czynnościowa ciała człowieka (i niektórych zwierząt). U człowieka najczęściej przeważa sprawność prawej strony ciała (oka, ręki, nogi). Zdarza się jednak także lateralizacja skrzyżowana, np. sprawniejsza lewa ręka, prawe oko, prawa noga. U osób zlateralizowanych na lewo i osób o lateralizacji skrzyżowanej częściej niż u osób zlateralizowanych na prawo stwierdza się zaburzenia mowy i trudności w nauce pisania i czytania, choć brak dowodów, że między tymi zjawiskami istnieje związek przyczynowy.
W. Szewczuk „Słownik psychologiczny” (s. 138)
Warszawa: Wiedza Powszechna 1985
Lateralizacja jest to dominacja jednej strony ciała nad drugą i dotyczy pracy rąk, nóg oraz parzystych narządów zmysłu: oczu i uszu i jest procesem postępującym wraz z rozwojem ruchowym dziecka.
Zależnie od strony dominującej mówimy o lateralizacji:
 jednorodnej:
 lewostronnej (dominująca prawa półkula mózgu) lub
prawostronnej (dominująca lewa półkula mózgu),
skrzyżowanej,
nieustalonej.
W zależności od tempa pocesu lateralizacji wyróżniamy dzieci:
wcześnie zlateralizowane,
późno zlateralizowane
W zależności od siły procesu lateralizacji wyróżniamy dzieci:
silnie zlaterlizowane,
słabo zlateralizowane
Dzieci słabo zlateralizowane mylą często lewą i prawą stronę swojego ciała, mają problemy z orientacją przestrzenną, orientacją w terenie, itp.
Najłatwiej zaobserwować u dziecka dominację ręki: pierwsze oznaki przewagi ręki lewej lub prawej pojawiają się już ok. 10 miesiąca życia dziecka, u 4-latka jest już ona wyraźna, by ostatecznego kształtu nabrać w wieku 12-14 lat.
|
|
